aerologies

Ηξερα ότι ήθελες να σε κρατήσω Να πλησιάσω ύπουλα, σιγανά, αθόρυβα Να σε αρπάξω Να ακουμπήσω τη παλάμη στο δεξί σου ώμο Να σε φέρω κοντά Επάνω στην καρδιά μου να σε σφίξω Να μη σε αφήσω ξανά -να φύγεις- να ΜΗ ΣΕ ΑΦΗΣΩ αλλά σε άφησα ΝΑ Φύγεις απροστάτευτη σε άφησα Χαιρετίσματα στη λησμονιά ο κ. Μαβίλης ξέρει ήξερα και εγώ. Ηξερα ότι ήθελες να σε κρατήσω Να πλησιάσω ύπουλα, σιγανά, αθόρυβα Να σε αρπάξω Να ακουμπήσω τη παλάμη στο δεξί σου ώμο Να σε φέρω κοντά Επάνω στην καρδιά μου να σε σφίξω Να μη σε αφήσω ξανά -να φύγεις- να ΜΗ ΣΕ ΑΦΗΣΩ αλλά σε άφησα ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, γιατί δε χτυπάς; Ο κ. Μαβίλης ξέρει. posted by FOIBOS, Tuesday, December 27, 2005, 3:00 AM

your dark eyes gives to me blindness dark father turn off your darkness dark father turn off your eyes I feel lost with your darkness I feel blind father with your dark eyes dark father I feel lost in the darkness Merry Christmas father posted by FOIBOS, Saturday, December 24, 2005, 6:32 PM

βγαίνω τα βράδια πατώ σε σκιές δέντρων ευκάλυπτοι, μουριές, πικροδάφνες ρωτούν τις σόλες μου «τι κάνεις Φοίβε;» ή «ελαφροίσκιωτε Φοίβε, πώς περνάς;» «ένας αέρας είμαι» απαντάω και φεύγω «δεν είμαι ο Φοίβος, είμαι η σκιά του» μουρμουριστά τραγουδώ πάντα τα βράδια τραγουδώ μουρμουριστά και φεύγω posted by FOIBOS, Saturday, December 24, 2005, 3:07 AM

Επεσε στα χέρια μου μια ακτινογραφία. Ηταν η ακτινογραφία του κορμού μιας γυναίκας. Σκελετός λεπτός με τα στήθη στρογγυλά να αχνοφέγγουν. Προσπάθησα να τη φανταστώ. Νέα οπωσδήποτε, γιατί τα στήθη ήταν στητά, αλλά πόσο νέα; Την τοποθέτησα κοντά στην ηλικία μου, μετά πρόσεξα τη κυρτή ράχη, ύστερα βαρέθηκα να ψαχουλεύω στο μυαλό μου. Η ακτινογραφία ήταν αδέσποτη, χωρίς φάκελο. Την ξανακοίταξα και τότε πρόσεξα τις δαχτυλιές. Πόσα χέρια την είχαν πιάσει; Πόσοι σκέφτηκαν περίπου τα ίδια με μένα; Δεν τολμώ να κοιτάξω κάτι και το μυαλό μου φτιάχνει ιστορίες απο το μηδέν. Κούνησα την ακτινογραφία στον αέρα για ν' ακούσω τον ήχο της. Στο τέλος την πέταξα στο καλάθι και πήγα για καφέ στο κυλικείο. posted by FOIBOS, Tuesday, December 13, 2005, 4:53 AM

Pupils make a hole, pass through the soul, the passion stretch out from the lies of your eyes 1. Της κόρης το βλέμμα τρυπάει το βάθος μ' ένα ψέμμα φουντώνει το πάθος 2. Οι κόρες τρυπούν, διαπερνούν την ψυχή, το πάθος φουντώνει από το ψέμμα των ματιών σου 3. Το μαύρο της κόρης τρυπά, διαπερνά της ψυχής μου το βάθος Ενα ψέμμα στο βλέμμα γιγαντώνει το πάθος posted by FOIBOS, Wednesday, November 02, 2005, 11:53 AM

Πέτρες είναι οι ψυχές κρούονται, χτυπούν, τρίβονται η μια στην άλλη, λειαίνονται μεταξύ τους, νέες επιφάνειες στιλπνές γεννιούνται Χάνεται η αδρότητα με τον καιρό και με την τριβή Πέτρες είναι οι ψυχές τυλιγμένες λάσπη Πρόσωπα λασπερά, σώματα μαλακά, από λάσπη ρευστή, ρέει, κατρακυλάει πάνω στις πέτρες Αλλάζουν σχήματα, πασαλείβονται αγγίγματα, κρεμούν πτυχές λασπουδερές, υγρά χαμόγελα, χυμένα βλέμματα από άδειες κόγχες Οι κόρες των ματιών στις πέτρες στίγματα, μαύρες τρύπες πιο μαύρες απ' το μαύρο σκοταδιασμένες σήραγγες οδηγούν στο κέντρο της πέτρας τη διαπερνούν το σκληρό υποτάσσουν Περνούν κλωστές αόρατες γερές κλωστές ενώνουν τις πέτρες ένα κομπολόϊ ψυχών στιλπνών και λειασμένων στο θεϊκό χέρι του Ερωτα μετρά -τοκ τοκ- τη δύναμή Του. posted by FOIBOS, Wednesday, November 02, 2005, 3:00 AM

Ενα δέντρο που τη νύχτα μοιάζει με φάντασμα αλλά τη μέρα ξεθωριάζει ο φόβος του Χάρου απο πάνω του και μάλον άχαρο μοιάζει, περιτυλιγμένο με πρασινάδες, ένα δέντρο χέρι με δάχτυλα που δείχνουν ουρανό, ξεμπροστιάζουν την πρόθεσή του να γίνει πουλί να πετάξει. Κάπου βρίσκεται αυτό το δέντρο, όχι πολύ μακρυά αλλά όχι και πολύ κοντά, μπορεί και μέσα μου να ριζώνει, μπορεί και μέσα σε καθένα να βρεις ένα κλαρί του, ένα φυλλαράκι ξερό, λίγη χλωρή πρασινάδα. posted by FOIBOS, Tuesday, November 01, 2005, 9:04 PM